In september 2006 hebben de medewerkers (de paarden en pony’s) van manege Stal de Eik bedacht, dat het leuk zou zijn om jullie door een dagboek op de hoogte te houden van wat hier dagelijks zoal gebeurt. Voor diegenen die nu pas voor het eerst dit dagboek gaan lezen is het handig om eerst het volgende stukje te lezen, omdat je dan weet wie er hier allemaal rondlopen en in welke functie.

Sandra en Ingrid zijn de eigenaren. Sandra, haar man Remco en zoon Bart wonen in het ene stuk van de boerderij en Ingrid, haar moeder woont in het andere gedeelte met haar man Theo. Verder zijn er Margriet, Lisa, Kira, Arjen. Hans en Janet. Er is er altijd wel één op het terrein aanwezig. Zij doen alle werkjes die hier gedaan moeten worden van het uitmesten van de stallen, het geven van de rijlessen (gediplomeerd uiteraard) en het rijden van de paarden die hier in training staan. Ditzelfde geldt natuurlijk ook voor Sandra en Ingrid.  Verder is er meestal wel een stagiaire en loopt er op de manege een kat (Snoetje) en een hond (Lisa)

Wij, de paarden en pony’s van Stal de Eik, hopen iedereen die hier niet dagelijks komt, of kan komen, op de hoogte te kunnen houden van onze belevenissen en gebeurtenissen op dit leuke bedrijf.

Maandag 16 februari 2026

Hallo,  ik ben OMG  ,oftewel Oh My Goodness , en ik woon in een box bij het brokkenhok. Menai staat naast mij en aan de andere kant van het  brokkenhok staan Match en DB , oftewel  Dame Blanche.
Vanmorgen vroeg was het een witte wereld , want er lag overal een flinke laag sneeuw . Maar het was behoorlijk boven nul en het begon ook nog een beetje te regenen. De sneeuw was dus tegen het begin van de middag weer bijna verdwenen. Zelfs de sneeuw  op het dak van de binnenbak was weg. En dit keer zonder iedere keer met donderend geweld naar beneden te schuiven zodat iedereen van ons die daar was om een werkje te doen erg schrok. Ik denk dat dat kwam omdat de sneeuw zo hard dooide, dat het als water in de goten liep voordat het aan schuiven toe kwam. Maar hoe het ook zij, iedereen was blij !

 

Zondag 15 februari 2026

Veel zon , weinig wind en wel 10 graden boven nul.
Toen vanmorgen Baci en DB gezadeld klaar stonden om een werkje te gaan doen in de binnenbak werden ze tot hun verbazing  toch nog niet opgehaald . Maar al gauw snapte iedereen hier waarom dat was. Er was namelijk een aanzwellende herrie te horen ,die vanuit het dorp  hier vlak langs zou kunnen gaan komen. Onze mensen waren kennelijk bang, dat ze daarvan op tilt zouden gaan. Vooral omdat je vanuit de bak niet kunt zien of dat misschien een dreigend gevaar is. Wij zijn tenslotte prooidieren en dan kun je beter het zekere voor het onzekere nemen en de benen nemen voordat het te laat is.
Maar er was gelukkig niets engs aan de hand. Het bleek de hele carnavalsoptocht van gisteren te zijn, die nu op bezoek ging bij een ander dorp, dat geen eigen optocht had. Zo hadden ze twee keer plezier van al hun werk en ze maakten ook nog de bewoners van dat andere dorp blij. Win – win dus. Goed bedacht.

Zaterdag 14 februari 2026

Vannacht en vanmorgen plus nul. Later op de dag plus 8 en prima weer .
Ik hoorde, dat er vandaag een optocht door het dorp zal trekken  waar allemaal mensen aan meedoen die zelf grote gekleurde wagens hebben gemaakt . Dat is ter gelegenheid van een feest, dat carnaval heet. Ik weet niet precies hoe het zit. Maar het schijnt zo te zijn, dat de mensen eerst een paar dagen feest vieren en dan daarna een paar weken juist helemaal niets leuks meer doen. Niet eens normaal eten als ze de regels helemaal volgen . En dat heet dan de vasten. Nou ja, ik hoop , dat ze veel plezier zullen hebben . Aan het weer zal het dit jaar niet liggen.

Vrijdag 13 februari 2026

Zwaar bewolkt druilerig weer. Waterkoud en heel veel wind. Het voorjaar was weer heel ver te zoeken.
Klein poesje had weer een overwinning behaald kwam ze trots vertellen . Ze had net zo lang bij Snoetje gezeurd tot die goed vond, dat ze ook op de stoel in het kantoor mocht liggen , waar de twee poezen en hondje Lisa alle drie iedere dag nog net niet om vechten.

Donderdag 12 februari 2026

Overal in de buurt regende het, maar hier niet.
Ik had gezien, dat er deze week twee stagiairemensen waren . Dit keer kinderen , die vanuit hun school een zogenaamde snuffelstage moesten doen. Nou, ik heb heel goed opgelet. Maar ik heb ze niet  letterlijk zien snuffelen . Okkie ,zei dan ook, dat ze met dat snuffelen bedoelden, dat je een tijd mee loopt in een bedrijf en dan beter begrijpt wat iedereen daar de hele dag doet. Meestal niet alleen snuffelen , maar meer buffelen dan ze van tevoren hadden gedacht
Maar ze hebben wel flink de handen uit de mouwen gestoken. Het witte beschot van de binnenbak bijvoorbeeld is weer veel witter geworden dan het was. Goed werk dames…

Woensdag 11 februari 2026

Droog, maar zwaar bewolkt.
Klein poesje heeft weer eens iets uitgehaald. Sandra stond les te geven in de binnenbak en had niet gemerkt, dat zij stiekem de baan was in geslopen en vlak achter haar was gaan zitten. Toen Sandra dat merkte en haar oppakte om niet over haar te struikelen, maakte ze meteen gebruik van de gelegenheid om gauw naar boven te kruipen en in haar nek te gaan zitten. ” Mooi uitzicht , ” zei ze tevreden en ze was niet blij toen ze er snel weer werd af gezet en de bak uitgebracht. ” Ik mag ook nooit wat, ” zei ze teleurgesteld. Maar ze zal best wel weer iets anders bedenken…

dinsdag 10 februari 2026

Eerst mist , later zon , later weer mist en een beetje nachtvorst.
Ik sprak Arie, die in de grote stal woont, in de paddock . Hij vertelde , dat hij een nieuwe drinkbak had gekregen in zijn stal. Zijn oude deed het nog wel. Maar hij moest hard drukken en het maakte een boel lawaai als er wat uit kwam. Ze waren bang, dat het ding het onverwachts zou begeven. Als er dan geen loodgietersmens in de buurt zou zijn zou dat wel een probleem kunnen zijn.
Vandaar.

Maandag 9 februari 2026

’s Morgens zon, ’s middags licht bewolkt en zo’n 10 graden boven nul.
Hoi, ik ben Valerie en ik woon in de nieuwe stal helemaal achterin links als je van buiten komt. Naast mij staat Tarius en tegenover mij Jack en Bailey.
Ik hoorde, dat er alweer een vakantie aankomt. Ze noemen het voorjaarsvakantie. Snow , een medewerker, die naast  Tarius staat, verheugde zich er al op, zei hij . Want kampdagen zijn altijd heel gezellig en er worden dan behalve rijden , ook allemaal leuke spelletjes en zo  samen met ons gedaan. De inschrijflijst hangt in de kantine

Zondag 8 februari 2026

Droog, zonnig en wel  12 graden.
En jullie raden het nooit…Vandaag moest ik vanmorgen vroeg waarachtig alweer op pad en dus het paarden rolhok in. Maar alles went en inmiddels heb ik wel het vertrouwen gekregen, dat ik na afloop van een  werkje ergens anders , toch gewoon weer naar huis mag .En toen ze ook nog zo slim waren om tamelijk luidruchtig het voerbakje in het rolhok te vullen met brokjes toen ik aan kwam lopen, heb ik verder niet moeilijk gedaan en ben  maar meteen gewoon doorgelopen  het rolhok in .  En daar heb ik geen spijt van gehad, want de brokjes waren lekker, het was een leuk werkje en ik mocht na afloop opnieuw ook weer naar huis.
De week is weer om en ik geef de pen aan Valerie.

Zaterdag 7 februari 2026

Erg mistig, ’s middags zon en 8 graden .
Vanmorgen kwam mijn mens weer tamelijk vroeg en haalde mij uit mijn stal. Ik dacht nu naar de paddock te gaan. Maar toen we de hoek om kwamen stond daar dat verdraaide rolhok alweer klaar. En moest ik alweer instappen. Echt niet grappig, want dat was nog nooit gebeurd, dat ik twee keer achter elkaar ergens heen moest . Zou het gisteren zijn geweest om te zorgen, dat ik vandaag  geen argwaan zou hebben en dit keer wel definitief ergens anders naar toe zou moeten ??? Ik besloot  om maar geen risico te nemen en weigerde weer opnieuw om in te stappen. En opnieuw gedoe. Op het laatst konden ze me bijna niet meer in de buurt van het rolhok krijgen. Maar toen waren ze iets slimmer dan ik. Ik stond stil
in de richting van de laadklep  en ze kwamen weer met een lang touw, een longe , aan . Maar dit keer trokken ze het niet om mijn billen, maar bleven met dat ding juist een heel eind achter mij . De longe werd aan ieder uiteinde door een mens vast gehouden zo ,dat ik met  mijn achterkant in het midden daarvan stond.  Toen  kwamen ze gewoon heel rustig  aanlopen . En toen had ik een probleem. Wij paarden kunnen namelijk naar achteren kijken, omdat onze ogen aan de zijkant van ons hoofd zitten. Dat betekent dus , dat ik nu van twee kanten tegelijk iets vreemds aan zag komen en daarom er voor koos om dan maar rechtuit naar voren te lopen. En daar was dus de laadklep. Ik er in en rijden maar.
En opnieuw had ik me voor niets zorgen gemaakt. Want ook op die andere plek was iets leuks te doen en opnieuw werd ik na afloop gewoon weer naar huis gebracht. Super.